در این مورد باید گفت بیشتر مضامین در رابطه با عضق های پاک و بی آلایش دختران و پسران به یکدیگر است و همچنین در مورد شغل و کار مردم روستا شالیکاری ، چوپانی ، صیادی ، چای کاری ، نجاری ، نوغان داری ، چارپا داری و خدمت سربازی است که بسیاری از این شغل ها در دوبیتی ها یاد می گردد و زنان در مزارع و باغات چای و مردان در جنگل و کوهستان هنگام گله داری و چوپانی یا هنگام کوچ کردن با پای پیاده از قشلاق به ییلاق و یا بالعکس با آوازی خوش بر زبانشان جاری می گشت و ساعت های خوشی را برای خود ویا اطرافیان فراهم می کردند.

متاسفانه امروزه این آواها و نواها به علت زندگی شهری و ماشینی که برای مردم این دیار به وجود آمده است کمتر شنیده می شود .

برگرفته از کتاب شعرها و ترانه های محلی رامسر-سید نورالدین اکرامی